Ο ήχος του μακρινού διαστήματος μπορεί να αποκαλύψει κρυφές μαύρες τρύπες

Το βαθύ διάστημα δεν είναι τόσο αθόρυβο όσο πιστεύαμε έως τώρα. Κάθε λίγα λεπτά ένα ζεύγος μαύρων οπών συγκρούεται και αυτές οι κατακλυσμιαίες συγκρούσεις απελευθερώνουν κυματισμούς στον ιστό του χωροχρόνου, γνωστοί ως κύματα βαρύτητας. Τώρα φυσικοί του αυστραλέζικου Πανεπιστημίου Monash έχουν αναπτύξει έναν τρόπο να ακούσουν τα γεγονότα αυτά. Τα κύματα βαρύτητας από συγχωνεύσεις μαύρων οπών αποτυπώνουν ένα χαρακτηριστικό ‘τσιριχτό’ ήχο στα δεδομένα που συλλέγονται από τους ανιχνευτές των βαρυτικών κυμάτων. Η νέα τεχνική αναμένεται να αποκαλύψει την παρουσία χιλιάδων κρυμμένων έως τώρα μαύρων τρυπών, ξεδιπλώνοντας έτσι τις κραυγές τους μέσα από μια φαινομενικά ήσυχη κατάσταση.

Ανακαλύφθηκαν 10.000 μαύρες τρύπες κρυμμένες στο κέντρο του Γαλαξία

Μια ομάδα αστροφυσικών από το Πανεπιστήμιο της Κολούμπια στη Νέα Υόρκη λένε ότι έχουν αποδείξει μια παλιά θεωρία εδώ και μια δεκαετία, ότι ένα πλήθος μικρότερων μαύρων οπών περιβάλλουν την υπερβαρέα μαύρη τρύπα Τοξότης Α (Sgr A), στον πυρήνα του Γαλαξία.μας. Οι χιλιάδες αυτές μαύρες τρύπες, είναι πιθανόν να είναι εγκλωβισμένες και να περιστρέφονται στη δίνη της ασύλληπτα μεγάλης μαύρης τρύπας,. Αν επιβεβαιωθεί κάτι τέτοιο, τότε θα πρέπει να αλλάξει εξ ολοκλήρου η οπτική μας για το σύμπαν.

Η αλληλεπίδραση μιας μελανής οπής με το μποζόνιο Higgs μπορεί να καταστρέψει το σύμπαν

Χαρακτηριζόταν ως το «ιερό δισκοπότηρο» της Φυσικής και η προσπάθεια εντοπισμού του από τους επιστήμονες είχε λάβει μυθιστορηματικές διαστάσεις. Το μποζόνιο του Higgs είναι το σωματίδιο που αντιστοιχεί στο πεδίο του Higgs, το οποίο προσδίδει μάζα στην ύλη, θα μπορούσε κάποια μέρα να οδηγήσει στην καταστροφή του σύμπαντος, αποκάλυψαν οι φυσικοί. Λένε λοιπόν ότι ο Κόσμος μας μπορεί να τελειώσει τόσο απότομα όσο ξεκίνησε, από μία φυσαλίδα αρνητικής ενέργειας φτιαγμένη από μια σύγκρουση μιας μελανής οπής με ένα μποζόνιο Higgs.

Νέα θεωρία συνδέει μαύρες τρύπες, σκοτεινή ύλη και κύματα βαρύτητας

Τα τελευταία χρόνια ήταν απίστευτα για τις ανακαλύψεις της φυσικής. Οι επιστήμονες εντόπισαν το μποζόνιο Higgs, ένα σωματίδιο που το κυνηγούσαμε για σχεδόν 50 χρόνια και το ανακαλύψαμε το 2012, αλλά και τα κύματα βαρύτητας , τα οποία προβλέφτηκαν από τη θεωρία πριν από 100 χρόνια, και ανιχνεύτηκαν το 2016. Σκέφτηκαν λοιπόν μερικοί θεωρητικοί, γιατί να μην συνδυάσουμε όλες τις πιο τρελές ιδέες φυσικής σε μια θεωρία; Τι θα συμβεί αν, ας πούμε, προσπαθήσουμε να εντοπίσουμε τη σκοτεινή ύλη που εκπέμπεται από μαύρες τρύπες μέσω των κυμάτων της βαρύτητας;

Η απίστευτη λύση του Stephen Hawking στο παράδοξο πληροφοριών μιας μαύρης τρύπας

Το 2016 κυκλολόρησε μια λύση του Stephen Hawking στο παράδοξο της πληροφορίας για τις μαύρες τρύπες. Με άλλα λόγια, είχε βρει μια πιθανή εξήγηση για το πως οι μαύρες τρύπες μπορούν ταυτόχρονα να διαγράψουν τις πληροφορίες και να τις διατηρήσουν. Για να καταλάβουμε γιατί ήταν τόσο μεγάλη υπόθεση και ποιό είναι το παράδοξο της μαύρης τρύπας, πρέπει να επιστρέψουμε εκεί που ξεκίνησαν όλα.

Η ακτινοβολία Hawking

Το 1973, ο Steven Hawking, ύστερα από θεωρητικούς υπολογισμούς, εξέπληξε τον επιστημονική κοινότητα καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι οι μαύρες τρύπες δεν είναι και τόσο μαύρες. Εκπέμπουν ακτινοβολία και μετά από παρέλευση πολλών δισεκατομμυρίων ετών εκρήγνυνται και μετατρέπονται σε λευκές τρύπες.

Τι συμβαίνει όταν τα αστέρια περιπλανηθούν γύρω από τις μαύρες τρύπες;

Μια μαύρη τρύπα είναι μια περιοχή στο διάστημα όπου η ελκτική βαρυτική δύναμη είναι τόσο ισχυρή ώστε το φως δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτήν. Η έντονη βαρύτητα συμβαίνει επειδή η ύλη έχει συμπιεστεί σε ένα μικροσκοπικό χώρο. Αυτή λοιπόν η συμπίεση μπορεί να λάβει χώρα στο τέλος της ζωής ενός άστρου. Ορισμένες δε μαύρες τρύπες οφείλονται στα νεκρά άστρα.. Κι επειδή δεν μπορεί να διαφύγει φως από αυτές, οι μαύρες τρύπες είναι αόρατες. Ωστόσο, τα διαστημικά τηλεσκόπια με ειδικά όργανα μπορούν να μας βοηθήσουν να βρούμε τις μαύρες τρύπες. Μπορούν να παρατηρήσουν τη συμπεριφορά του υλικού και των άστρων που είναι πολύ κοντά ε αυτές.

Ο μαγνητισμός των μαύρων οπών είναι εκπληκτικά ασθενής

Οι μαύρες τρύπες είναι διάσημες για την έντονη βαρυτική έλξη τους. Είναι γνωστό ότι καταβροχθίζουν ολόκληρα αστέρια και επιταχύνουν ρεύματα ύλης στο διάστημα με σχεδόν την ταχύτητα του φωτός. Σε μια δημοσίευση στο περιοδικό Science , αστροφυσικοί του Πανεπιστημίου της Φλόριντα έχουν ανακαλύψει ότι αυτές οι ρωγμές στον ιστό του σύμπαντος (μαύρες τρύπες), έχουν σημαντικά πιο αδύναμα μαγνητικά πεδία από ό, τι εθεωρείτο μέχρι σήμερα.

Βρέθηκε η πιο μακρινή υπερμεγέθης μαύρη τρύπα που παρατηρήθηκε ποτέ

Μια ομάδα αστρονόμων με επικεφαλής τον Eduardo Bañados του Carnegie χρησιμοποίησε τα δύο τηλεσκόπια Μαγγελάνος στη Χιλή, για να ανακαλύψει την πιο μακρινή υπερμεγέθης μαύρη τρύπα 800 εκατ. ηλιακών μαζών, που παρατηρήθηκε ποτέ. Βρίσκεται σε ένα φωτεινό κβάζαρ και το φως της φτάνει σε μας από τότε που το Σύμπαν ήταν μόνο το 5% της τρέχουσας ηλικίας του – μόλις 690 εκατομμύρια χρόνια μετά το Big Bang, ενώ βρίσκεται σε απόσταση 13 δισεκατομμυρίων ετών φωτός. Περιβάλλεται από ουδέτερο υδρογόνο, υποδεικνύοντας έτσι ότι είναι από την εποχή που ονομάζεται εποχή επαναϊονισμού, όταν δηλαδή ενεργοποιήθηκαν οι πρώτες πηγές φωτός του σύμπαντος

Ο Γαλαξίας μας μπορεί να έχει έως και 100 εκατομμύρια μαύρες τρύπες

Μπορεί να υπάρχουν έως και 100 εκατομμύρια μαύρες τρύπες στον Γαλαξία μας, σύμφωνα με επιστήμονες οι οποίοι διεξήγαγαν μια κοσμική έρευνα για τον υπολογισμό και την κατηγοριοποίηση αυτών των αινιγματικών σκοτεινών αντικειμένων. Οι επιστήμονες υποθέτουν ότι οι περισσότερες μαύρες τρύπες, που προκύπτουν από την κατάρρευση των τεράστιων άστρων στο τέλος της ζωής τους – θα έχουν περίπου την ίδια μάζα με τον ήλιο μας.

Ξεκίνησε η πρώτη προσπάθεια «φωτογράφησης» μιας μαύρης τρύπας

Όταν διατυπώθηκε, ήταν μία από τις πιο «εξωτικές» προβλέψεις της φυσικής – μιλώντας για σώματα στο σύμπαν που έχουν τόσο μεγάλη πυκνότητα, ώστε να εγκλωβίζουν ακόμη και το φως. Σήμερα, οι αστρονόμοι γνωρίζουν πως αυτά τα σώματα, δηλαδή οι μαύρες τρύπες, υπάρχουν σχεδόν σε όλους τους γαλαξίες. Ωστόσο, έως τώρα καμία ερευνητική ομάδα δεν έχει «φωτογραφήσει» άμεσα ένα τέτοιο αντικείμενο.

Βαρυτικά κύματα «εκσφενδόνισαν» μια μαύρη τρύπα από το κέντρο μακρινού γαλαξία

Αστρονόμοι με επικεφαλής τον Ιταλό Stefano Bianchi του Πανεπιστημίου Ρώμη Τρία, εντόπισαν μια υπερμεγέθη μαύρη τρύπα, με μάζα μεγαλύτερη από ένα δισεκατομμύριο ήλιους, η οποία «σπρώχθηκε» βίαια μακριά από το κέντρο του γαλαξία της, πιθανότατα υπό την επίδραση ισχυρών βαρυτικών κυμάτων. Η τεράστια μαύρη τρύπα (ένας πρώην ενεργός γαλαξιακός πυρήνας, δηλαδή ένα κβάζαρ) έχει πλέον ταξιδέψει 35.000 έτη φωτός μακριά από το γαλαξιακό κέντρο της, κινούμενη με τρομερή ταχύτητα 7,6 εκατομμυρίων χιλιομέτρων την ώρα. Με αυτήν την ταχύτητα, με την οποία θα μπορούσε να διασχίσει την απόσταση Γης-Σελήνης σε μόλις τρία λεπτά, εκτιμάται ότι θα εγκαταλείψει τελείως τον γαλαξία της σε 20 εκατ. χρόνια.

Ανακαλύφθηκαν ένας καφέ νάνος, τεράστια μαγνητικά πεδία και μαύρη τρύπα που ξέφυγε από το κέντρο του γαλαξία της

Τρεις νέες ανακαλύψεις έκαναν οι αστρονόμοι, οι οποίοι βρήκαν το πιο μεγάλο άστρο καφέ νάνο στον γαλαξία μας, τα μεγαλύτερα στο σύμπαν μαγνητικά πεδία, καθώς και μια μαύρη τρύπα που σαν πύραυλος «πετάχτηκε» μακριά από το κέντρο ενός γαλαξία και ο ύποπτος γι’ αυτό είναι τα βαρυτικά κύματα.

Λευκό νάνο αστέρι βρίσκεται σε σφικτή τροχιά γύρω από μια μαύρη τρύπα

Ερευνητές έχουν βρει αποδείξεις για ένα λευκό νάνο αστέρι που είναι σε τροχιά γύρω από μία πιθανή μαύρη τρύπα και σε απόσταση μόλις 961.000 χιλιομέτρων – ή μόνο 2,5 φορές την απόσταση μεταξύ της Γης και της Σελήνης. Σε ένα πολύ σφιχτό τροχιακό χορό, που έχουν δει ποτέ οι αστρονόμοι, για μια μαύρη τρύπα και ένα άστρο, ο λευκός νάνος στρέφεται γύρω από τη μαύρη τρύπα με μία εκπληκτική ταχύτητα – περίπου δύο περιστροφές κάθε ώρα, αναφέρει η μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Monthly Notices της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας.

Το μαγνητικό πεδίο βοηθά την εκτόξευση αερίων από τις μαύρες τρύπες

Οι ισχυροί “άνεμοι” που δημιουργεί μια μαύρη τρύπα γύρω της, προέρχονται από την τεράστια ενέργεια που δημιουργεί το μαγνητικό πεδίο της, σύμφωνα με μια νέα διεθνή επιστημονική έρευνα, με τη συμμετοχή του αστροφυσικού Δημοσθένη Καζάνα και Ιωάννη Κοντόπουλου, μέλη της Ακαδημίας Αθηνών.

Ανακάλυψαν δύο κρυμμένες μαύρες οπές σε ένα προπέτασμα νεφών αερίων και σκόνης

Βρετανοί αστρονόμοι ανακάλυψαν ισχυρές ενδείξεις για την ύπαρξη δύο μελανών οπών τεραστίων διαστάσεων, οι οποίες βρίσκονται στο κέντρο δύο σχετικά κοντινών γαλαξιών. Παραμένουν πάντως σε απόσταση εκατομμυρίων φωτός και δεν θεωρούνται απειλή για τη Γη. Οι μαύρες τρύπες είχαν παραμείνει άγνωστες έως τώρα, επειδή είναι κρυμμένες πίσω από ένα προπέτασμα νεφών αερίων και σκόνης. Οι…

Φωτίζοντας τα μυστικά των μαύρων οπών με 10 ερωτοαπαντήσεις

Ταχύτητα διαφυγής είναι η ελάχιστη αρχική ταχύτητα που πρέπει να αναπτύξει ένα σώμα για να διαφύγει της βαρυτικής έλξης που του ασκεί ένα άλλο ουράνιο σώμα. Για παράδειγμα, ένα σώμα για να μπορέσει να διαφύγει από τη Γη,χωρίς η βαρυτική δύναμη να το τραβήξει πίσω, θα πρέπει να αναπτύξει ταχύτητα περίπου ίση με 11,2 km/s. Η αντίστοιχη ταχύτητα διαφυγής από τη Σελήνη είναι περίπου ίση με 2,37 km/s και από τον Ήλιο 618 km/s.

Μαύρη τρύπα που «καταβρόχθισε» άστρο δίνοντας την ισχυρότερη λάμψη στο σύμπαν, εντόπισαν αστρονόμοι με επικεφαλής τον Γιώργο Λελούδα

Πριν από 11 μήνες αστρονόμοι εντόπισαν μια λάμψη φωτός περίπου 500 δισ. φορές πιο λαμπρή από τον Ήλιο και 20 φορές πιο έντονη από όλη μαζί τη λάμψη του γαλαξία μας! Πρόκειται για την πιο ισχυρή λάμψη που εντοπιστεί μέχρι σήμερα στο Σύμπαν και οι ειδικοί θεώρησαν ότι ένα τέτοιο φαινόμενο δεν θα μπορούσε να έχει άλλη πηγή από το πιο βίαιο κοσμικό φαινόμενο, μια έκρηξη υπερκαινοφανούς αστέρα (ένα σούπερνόβα). Το φαινόμενο έλαβε την ονομασία (ASASSΝ-15lh).

Καλλιόπη Δασύρα: η αστροφυσικός που εξετάζει τη γέννηση των άστρων και οι μαύρες τρύπες

Τα τελευταία λίγα χρόνια μια νέα ομάδα επιστημονικών ανακαλύψεων έρχεται να αλλάξει την καθιερωμένη εικόνα μας για τις υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες ως «πηγάδια» στη μέση των γαλαξιών. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μέσα στις μαύρες τρύπες πέφτει αέριο από τους γαλαξίες που τις φιλοξενούν, αλλά, την ίδια στιγμή, μέσα από αυτές, αναβλύζουν πίδακες και ακτινοβολία, που με τη σειρά τους δημιουργούν ανέμους που μπορούν να επηρεάσουν την ύλη του γαλαξία, αλλά και τη δημιουργία νέων αστεριών μέσα σε αυτόν.