Το ισχυρότερο υλικό στο σύμπαν θα μπορούσε να είναι (πυρηνικά) ζυμαρικά

Στην αστροφυσική και την πυρηνική φυσική , τα πυρηνικά ζυμαρικά είναι ένας θεωρητικός τύπος εκφυλισμένης ύλης που θεωρείται ότι υπάρχει μέσα στην κρούστα των αστέρων νετρονίων. Μεταξύ της επιφάνειας ενός άστρου νετρονίων και το πλάσμα κουάρκ-γκλουονίων στον πυρήνα του, σε πυκνότητα 10 14 g / cm 3 , η πυρηνική έλξη και η άπωση Coulomb δυνάμεις είναι παρόμοιου μεγέθους. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των δυνάμεων οδηγεί στον σχηματισμό μιας ποικιλίας σύνθετων δομών φτιαγμένων από νετρόνια και πρωτόνια . Οι αστροφυσικοί καλούν αυτούς τους τύπους των δομών πυρηνικά ζυμαρικά επειδή η γεωμετρία των δομών μοιάζει με διάφορα είδη ζυμαρικών.

Παρατηρήθηκαν πίδακες ενός άστρου νετρονίων με τεράστιο μαγνητικό πεδίο

Οι αστρονόμοι έχουν εντοπίσει ραδιοκύματα που εκπέμπονται από ένα αστέρι νετρονίων με ισχυρό μαγνητικό πεδίο – κάτι που δεν προβλέπεται από την τρέχουσα θεωρία, σύμφωνα με μια νέα μελέτη στο Nature. Η ομάδα παρακολούθησε το αντικείμενο Swift J0243.6 + 6124 χρησιμοποιώντας το ραδιοτηλεσκόπιο Karl G. Jansky Very Large Array στο Νέο Μεξικό και το διαστημικό τηλεσκόπιο Swift της NASA.

Βρέθηκε ένα απομονωμένο νεκρό άστρο νετρονίων με χαμηλό μαγνητικό πεδίο

Φανταστικές νέες εικόνες, που δημιουργήθηκαν από εικόνες τραβηγμένες τόσο από χερσαία τηλεσκόπια όσο και διαστημικά, αποκαλύπτουν την ιστορία ενός παλιού αστρικού αντικειμένου (άστρο νετρονίων) που χάνεται μέσα σε ένα περίπλοκο πλέγμα αέριων νηματίων στο Μικρό Μαγγελανικό Νέφος, περίπου 200.000 έτη φωτός από τη Γη.

Βρέθηκε πόση μάζα μπορεί να έχει ένα άστρο νετρονίων

Αστροφυσικοί στο Πανεπιστήμιο Γκαίτε της Φρανκφούρτης έθεσαν ένα νέο όριο για τη μέγιστη μάζα των άστρων νετρονίων: Δεν μπορεί αυτή να υπερβαίνει τις 2,16 ηλιακές μάζες. Από την ανακάλυψή των άστρων νετρονίων το 1960, οι επιστήμονες έχουν προσπαθήσει να απαντήσουν σε ένα σημαντικό ερώτημα: Πόσο μεγάλα μπορεί να γίνουν τα αστέρια νετρονίων; Σε αντίθεση με τις μαύρες τρύπες, αυτά τα αστέρια δεν μπορούν να αποκτήσουν οποιαδήποτε μάζα. Μετά από ένα ορισμένο όριο, δεν υπάρχει φυσική δύναμη στη φύση που να μπορεί να αντιμετωπίσει την τεράστια βαρυτική δύναμη τους. Για πρώτη φορά λοιπόν, οι αστροφυσικοί στο Πανεπιστήμιο Γκαίτε πέτυχαν να υπολογίσουν ένα αυστηρό ανώτατο όριο για τη μέγιστη μάζα των άστρων νετρονίων.

Η προέλευση του χρυσού και των άλλων βαρέων στοιχείων

Για δεκαετίες οι ερευνητές πίστευαν ότι ο χρυσός και τα άλλα βαριά στοιχεία δημιουργούνται κατά την διάρκεια της έκρηξης των σουπερνόβα. Σήμερα όμως πολλοί υποστηρίζουν την ύπαρξη και ενός διαφορετικού τρόπου δημιουργίας του χρυσού: την σύγκρουση δύο άστρων νετρονίων.  Καλλιτεχνική εικόνα δύο άστρων νετρονίων που συγκρούονται. Τέτοιο γεγονός σαν αυτό δημιουργεί εκρήξεις (εκλάμψεις) ακτίνων-γ μικρής…

Ανακαλύφθηκε το πιο γρήγορο πάλσαρ στον Γαλαξία μας

Ευρωπαίοι και Αμερικανοί αστρονόμοι – μεταξύ των οποίων ένας Έλληνας- ανακάλυψαν δύο νέους ταχέως περιστρεφόμενους αστέρες νετρονίων (πάλσαρ). Ο ένας (J1552) περιστρέφεται σαν «σβούρα» 412 φορές το δευτερόλεπτο, ενώ ο δεύτερος (J0952) ακόμη πιο γρήγορα, 707 φορές το δευτερόλεπτο ή πάνω από 42.000 φορές το λεπτό, γεγονός που τον καθιστά το ταχύτερο πάλσαρ του γαλαξία μας και το δεύτερο ταχύτερο που έχει βρεθεί ποτέ στο σύμπαν (το ρεκόρ κατέχει ένα πάλσαρ που περιστρέφεται 716 φορές το δευτερόλεπτο).

Ανακαλύφθηκε το μεγαλύτερο διπλό σύστημα άστρων νετρονίων

Διεθνής αστρονομική ομάδα -στην οποία συμμετείχαν ερασιτέχνες αστρονόμοι του Προγράμματος Einstein&Home- ανακάλυψε το μεγαλύτερο διπλό σύστημα αστέρων νετρονίων (πάλσαρ). Πρόκειται για δύο νεκρά άστρα, το καθένα μεγαλύτερο σε μάζα από τον Ήλιο μας, που όμως έχουν πια διάμετρο μόλις 20 χιλιομέτρων, καθώς έχουν μετατραπεί σε αδιανόητα πυκνούς αστέρες νετρονίων. Τα δύο άστρα, που γυρίζουν με τρομερή ταχύτητα -σαν σβούρες- γύρω από τον εαυτό τους (με ρυθμό 37 φορές ανά δευτερόλεπτο!) και τα οποία εκπέμπουν έντονο φως σαν φάροι, βρίσκονται επίσης σε ελαφρώς ελλειπτική τροχιά το ένα γύρω από το άλλο, αποτελώντας έτσι ένα διπλό αστρικό σύστημα.

Τα άστρα νετρονίων θα καθοδηγούν τα διαστημόπλοια

Τα γνωστά συστήματα δορυφορικής πλοήγησης (GPS) προσδιορίζουν θέσεις μόνο πάνω στo μικροσκοπικό πλανήτη Γη. Οι ερευνητές του Ινστιτoύτου Max Planck προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα νέο σύστημα πλοήγησης που θα χρησιμοποιεί τα πάλσαρ σαν «φάρους» για να καθοδηγεί διαστημόπλοια που θα ταξιδεύουν πέραν του ηλιακού μας συστήματος. Οι ερευνητές αυτοί είναι τόσο αισιόδοξοι για το ανθρώπινο είδος, που θεωρούν ότι, όχι μόνο δεν θα αυτοκαταστραφεί, αλλά θα επιβιώσει επιχειρώντας διαστρικά ταξίδια μέσα στο αχανές σύμπαν.

Αστρονόμοι καταγράφουν την «εξαφάνιση» ενός αστέρα από την παραμόρφωση του χώρου

Επιστήμονες από το Ολλανδικό Ινστιτούτο Ραδιοαστρονομίας παρακολούθησαν για μια πενταετία τη σταδιακή «εξαφάνιση» ενός αστέρα νετρονίων, μετρώντας έτσι με ακρίβεια τόσο τη μάζα όσο την αιτία της «εξαφάνισής» του – τη στρέβλωση του χώρου, λόγω του ισχυρού βαρυτικού πεδίου που αργά αλλά σταθερά μετέβαλλε την περιστροφή του.

Σουπερνόβα βγάζει προς τα έξω το εσωτερικό της

Οι αστρονόμοι παρατήρησαν εκ νέου ένα παλιό σουπερνόβα και διαπίστωσαν ότι ‘αναποδογύρισε’ κατά τη διάρκεια της έκρηξης της. Ο σίδηρος ο οποίος σχηματίζεται κατά τη διάρκεια που το άστρο πεθαίνει, είναι συνήθως στο κέντρο του κατάλοιπου του υπερκαινοφανούς. Αλλά στην περίπτωση της Κασσιόπης Α τον βρήκαν αντίθετα στο εξωτερικό τμήμα.

Μια νέα θεωρία για τα άστρα νετρονίων υποστηρίζει το κυβικό σχήμα

Η φύση της εξαιρετικά συμπιεσμένης ύλης που φτιάχνει τα αστέρια νετρονίων είναι το αντικείμενο πολλών υποθέσεων. Για παράδειγμα, υπάρχει η άποψη ότι κάτω από την ακραία βαρυτική συμπίεση τα νετρόνια μπορεί να καταρρεύσουν σε ύλη από κουάρκ και μάλιστα από παράξενα (strange) κουάρκ – γεγονός που υποδηλώνει ότι θα πρέπει να αρχίσετε να ονομάζεται ένα ιδιαίτερα μεγάλο αστέρι νετρονίων, παράξενο άστρο.

Αστέρια νετρονίων μπορούν να γίνουν σταδιακά «παράξενα» άστρα

Ερευνητές λένε τώρα ότι τα αστέρια νετρονίων – αντικείμενα που σχηματίζονται μετά από μια υπερκαινοφανή ή σουπερνόβα έκρηξη – μπορεί με το πέρασμα του χρόνου να μετατρέπονται σε παράξενα αστέρια. Τα τελευταία είναι ένας τύπος αστρικού αντικειμένου που φτιάχνονται από τα παράξενα (strange) κουάρκ.

Πράγματι τα άστρα νετρονίων αποτελούνται από νετρόνια κι όχι από εξωτικά σωματίδια

Τα αστέρια νετρονίων ζουν έως και το όνομά τους. Μετρήσεις των ραδιοκυμάτων που προέρχονται από το πιο βαρύ παλλόμενο άστρο, που έχει ανακαλυφθεί έως τώρα, δείχνουν ότι πράγματι αποτελείται από νετρόνια, και όχι από εξωτικά σωματίδια, όπως προτείνουν ορισμένες θεωρίες.

Το πάλσαρ “Μαύρη Χήρα”

Ένα πάλσαρ, γνωστό και ως «Μαύρη Χήρα», κινείται μέσα στον Γαλαξία μας με ταχύτητα σχεδόν ένα εκατομμύριο χιλιόμετρα την ώρα. Το κύμα κλονισμού μπροστά από αυτό το πάλσαρ, εξαιτίας αυτής της κίνησης, είναι ορατό στην παρακάτω εικόνα έχοντας σχήμα ημισελήνου και χρώματος πρασινωπό. Η πίεση πίσω από το μέτωπο του κύματος κλονισμού δημιουργεί ένα δεύτερο ωστικό κύμα, που σαρώνει το νέφος των σωματιδίων υψηλής ενέργειας πίσω από το πάλσαρ για να σχηματίσει ένα ‘κουκούλι’.

Εξωτικά μάγναστρα έχουν εξαιρετικά ισχυρά μαγνητικά πεδία

Με τη βοήθεια του Μεγάλου Τηλεσκοπίου στις Καναρίους Νήσους (GTC) παρατηρήθηκε ένα ασυνήθιστο αστέρι νετρονίων, ένα μάγναστρο (magnetar), με επίσημο όνομα SGR 0418 5729. Οι παρατηρήσεις με το μεγαλύτερο οπτικό τηλεσκόπιο του κόσμου βοήθησαν τους αστρονόμους να εξετάσουν σε βάθος τις φυσικές ιδιότητες του εν λόγω ουράνιου σώματος, που χαρακτηρίζεται από εξαιρετικά ισχυρά μαγνητικά πεδία.

Η ανακάλυψη των πάλσαρ ή των κοσμικών φάρων του διαστήματος

Το καλοκαίρι του 1967 μια νεαρή Ιρλανδή αστρονόμος, η Jocelyn Bell, έμεινε άφωνη από τη σταθερότητα των ραδιοπαλμών, με ρυθμό ένα παλμό το δευτερόλεπτο, που είχαν καταγραφεί από ένα νέο ραδιοτηλεσκόπιο στο Κέιμπριτζ. Αυτούς τους ραδιοπαλμούς μελετούσε ένα βράδυ μήπως βρει κάποιο άγνωστο κβάζαρ που είχαν ανακαλυφθεί πρόσφατα. Αλλά ενώ η έρευνα πήγαινε καλά, κάποιο ανεξήγητο σήμα εμφανίστηκε στα διαγράμματά της.

Μπορούμε να ανιχνεύσουμε κύματα βαρύτητας από τις μικρές ανωμαλίες στην επιφάνεια των άστρων νετρονίων

Οι αστροφυσικοί που αναζητούν τα βαρυτικά κύματα θα πρέπει να στοχεύσουν πάνω στα όρη των άστρων νετρονίων, σύμφωνα με μια νέα υπολογιστική μελέτη στις ΗΠΑ. Η μελέτη δείχνει επίσης ότι ο φλοιός ενός αστέρα νετρονίων είναι 10 δισεκατομμύρια φορές ισχυρότερος από τον χάλυβα – και γι αυτό οι ερευνητές τονίζουν ότι αν κατανοήσουμε γιατί συμβαίνει αυτό, θα μας οδηγούσε στην ανάπτυξη ισχυρότερων υλικών εδώ στη Γη