Αναρτήθηκε από: physics4u | 14/06/2009

Γιατί η βαρυτική δύναμη είναι μόνο ελκτική;

Η ηλεκτρομαγνητική δύναμη μπορεί να είναι είτε ελκτική είτε απωστική ανάλογα με το φορτίο σε αντίθεση με την βαρυτική που είναι μόνο ελκτική. Τι λοιπόν κάνει διαφορετική την βαρύτητα από τις άλλες δυνάμεις; 

Η απάντηση φαίνεται να βρίσκεται στην κβαντική θεωρία πεδίου. Τα σωματίδια που μεταδίδουν την ισχυρή ή την ασθενή πυρηνική δύναμη καθώς και την ηλεκτρομαγνητική δύναμη έχουν διάφορους τύπους φορτίου, όπως π.χ. το ηλεκτρικό ή το φορτίο χρώματος.

Αυτά λοιπόν τα φορτία επειδή μπορεί να είναι για παράδειγμα είτε θετικά είτε αρνητικά οδηγεί σε διάφορες δυνατότητες για την μορφή της δύναμης. Όμως αυτό δεν συμβαίνει με τα βαρυτόνια, τα υποθετικά σωματίδια που η κβαντική θεωρία πεδίου λέει πως θα πρέπει να διαβιβάζουν την βαρύτητα. Τα βαρυτόνια εξαρτώνται από την ενεργειακή πυκνότητα, που είναι πάντα θετική", λέει ο Frank Wilczek του MIT..

Ανάγνωση του υπολοίπου…

Μια μικρή διαταραχή στην ακριβή ισορροπία του ηλιακού μας συστήματος θα μπορούσε να φέρει  σε σύγκρουση τη Γη με τον Ερμή ή τον Άρη και την Αφροδίτη, προβλέπουν ορισμένοι επιστήμονες

Όμως, συμπληρώνουν καθησυχαστικά, ένα τέτοιο εφιαλτικό κοσμικό σενάριο είναι απίθανο να συμβεί για τα επόμενα δισεκατομμύρια χρόνια.

Οι τροχιές των πλανητών δεν είναι απόλυτα σταθερές, λόγω της βαρυτικής αλληλεπίδρασης μεταξύ τους. Με την πάροδο του χρόνου, το σύστημα μπορεί να γίνει ολοένα και πιο άναρχο – σαν μια ρόδα που φεύγει από το αυτοκίνητο την ώρα που τρέχει.

Κατά παρόμοιο τρόπο, οι πλανήτες μπορεί να χάσουν τον δρόμο τους και να εκσφενδονιστούν στο διάστημα, ή να πέσουν πάνω στο μητρικό τους αστέρι, ή να κτυπήσουν ο ένας με τον άλλο.

Δύο Γάλλοι επιστήμονες έχουν πλέον υπολογίσει τις πιθανότητες του ηλιακού μας συστήματος να διαλύσει για το υπόλοιπο της ζωής του Ήλιου μας, δηλαδή για τα επόμενα πέντε περίπου δισεκατομμύρια χρόνια. Διαπίστωσαν λοιπόν ότι ενώ οι αέριοι γίγαντες πλανήτες – Δίας, Κρόνος, Ουρανός και Ποσειδώνας – είναι αρκετά σταθεροί, οι μικρότεροι βραχώδεις πλανήτες – συμπεριλαμβανομένης και της Γης – είναι σε πολύ λιγότερο στέρεη βάση.

Ανάγνωση του υπολοίπου…

Είναι ένα φαινόμενο που προβληματίζει τους ανθρώπους για χιλιάδες χρόνια και οδήγησε τον Βενιαμίν Φραγκλίνο να ρισκάρει τη ζωή του πετώντας έναν χαρταετό προς αναζήτηση απαντήσεων. Τώρα, τρεις ερευνητές στην Αμερική μπορεί να έχουν τελικά βρει τον τρόπο για να λύσουν το μυστήριο της δημιουργίας των κεραυνών από τις καταιγίδες. Η λύση, σύμφωνα με τον Joseph Dwyer (Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Φλόριδας), έγκειται στην αστείρευτη βροχή των κοσμικών ακτίνων που χτυπούν την ατμόσφαιρα της Γης.

Μελετώντας την πορεία των κοσμικών ακτίνων, μέσω των φαινομένων τους πάνω στην ατμόσφαιρα της Γης, ο Joseph Dwyer κατάφερε να εξηγήσει τον τρόπο με τον οποίο αρχίζει ο κεραυνός κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας.

Οι περισσότεροι επιστήμονες πιστεύουν ότι ο κεραυνός προέρχεται από τοπικούς θύλακες πυκνών ηλεκτρικών πεδίων μέσα σε ισχυρές καταιγίδες. Ωστόσο, οι περιοχές αυτές είναι πολύ μικρές για να ανιχνευθούν εύκολα από τα αερόστατα και τα αεροσκάφη, και έτσι η ίδια η πράξη της μέτρησης των πεδίων μπορεί να δημιουργήσει αστραπές και να στρεβλώσει τα αποτελέσματα. Σήμερα, οι επιστήμονες πιστεύουν ότι το τυπικό ηλεκτρικό πεδίο που απαιτείται στο επίπεδο της θάλασσας για να προκαλέσει  ένα σπινθήρα είναι περίπου 3 MV / m, αλλά κανείς δεν έχει ακόμη μετρήσει το ηλεκτρικό πεδίο μέσα σε ένα καταιγιδοφόρο νέφος, γι αυτό και η τιμή του είναι ακόμη κατά προσέγγιση.

Ανάγνωση του υπολοίπου…

Το παγκόσμιο δίκτυο τηλεσκοπίων WET (Whole Earth Telescope), που διευθύνεται από το Πανεπιστήμιο του Delaware, συγχρονίζει όλα τα τηλεσκόπια του ώστε να παρατηρήσει σφαιρικά ένα άστρο που βρίσκεται στην διαδικασία της ψύξης. Καθώς μειώνεται η φωτεινότητα του άστρου στα τελευταία στάδια της ζωής του, οι επιστήμονες ελπίζουν πως θα ρίξει φως σε ορισμένα μυστήρια του Γαλαξία μας, αλλά και του ίδιου μας του πλανήτη.

WD J1542-0030Αριστερά: Το άστρο με την κίτρινη κουκίδα είναι ο λευκός νάνος WDJ1524-0030 που ψύχεται. Τα άστρα σημειωμένα με "c" παρακολουθούνται ομοίως από το δίκτυο Whole Earth Telescope

Ο αστέρας που βρίσκεται προ του θανάτου του – στο τελευταίο στάδια της αστρικής εξέλιξης του – είναι ο λευκός νάνος WDJ1524-0030 στον αστερισμό του Όφιούχου ορατός από το Νότιο Ημισφαίριο. Ο λευκός νάνος χάνει τη λάμψη του καθώς ψύχεται γιατί τελειώνουν τα πυρηνικά του καύσιμα. Οι αστρονόμοι τον παρατήρησαν από τις 15 Μαΐου έως  την 11η Ιουνίου, με το δίκτυο WET, ένα παγκόσμιο δίκτυο τηλεσκοπίων που ιδρύθηκε το 1986.

Οι χιλιάδες φωτογραφίες του λευκού νάνου που λήφθηκαν από το δίκτυο WET θα αναλυθούν από τους ερευνητές αστρονόμους με την βοήθεια  μιας έμπειρης τεχνικής, της αστροσεισμολογίας που αναλύει τους σεισμούς που γίνονται στα άστρα.

Ανάγνωση του υπολοίπου…

Αναρτήθηκε από: physics4u | 11/06/2009

Σύννεφα που λάμπουν στο νυκτερινό ουρανό

Τα σύννεφα που λάμπουν στο νυκτερινό ουρανό (noctilucent cloud) για πρώτη φορά αναφέρθηκαν το 1885, σχηματίζονται δε τόσο ψηλά στην ατμόσφαιρα της Γης που φωτίζουν έστω κι αν έχει πέσει ο Ήλιος. Μάλιστα τα πρώτα τέτοια σύννεφα της χρονιάς στο Βόρειο Ημισφαίριο εντοπίστηκαν πριν λίγες ημέρες από αστρονόμους, και από ένα διαστημικό τηλεσκόπιο  της NASA.

Noctilucent_clouds_over_saimaa  
Συγκεκριμένα  πρόκειται για τα υψηλότερα σύννεφα που σχηματίζονται δεκάδες χιλιόμετρα πάνω από τα κοινά σύννεφα σε υψόμετρο 80 χιλιομέτεων περίπου, ενώ έχουν ένα χρώμα αργυρόχρωμο μπλε. Έτσι, λόγω του μεγάλου ύψους τους τα σύννεφα αυτά συνήθως τα βλέπουμε πριν ή μετά τη δύση του ηλίου, καθώς τα φωτίζει ο ήλιος όταν βρίσκεται κάτω από τον ορίζοντα.

Οι παρατηρητές του ουρανού στο βόρειο ημισφαίριο έχουν ήδη τραβήξει τις πρώτες εικόνες των φετινών νυκτερινών νεφών. Την χρονιά αυτή τα νυκτερινά νέφη αναμένεται να είναι πάρα πολλά λόγω της μηδενικής σχεδόν ηλιακής δραστηριότητας.

Ανάγνωση του υπολοίπου…

Κάτι άγνωστο γίνεται γύρω μας μέσα σε μια απόσταση λίγων εκατοντάδων ετών φωτός, δημιουργώντας  ηλεκτρόνια υψηλής ενέργειας που δεν καταλαβαίνουμε πώς προκύπτουν. Πρόσφατα στοιχεία από το διαστημικό τηλεσκόπιο Fermi της NASA των ακτίνων-Χ που πέταξε πριν ένα χρόνο κρατά ζωντανό το μυστήριο.

Οι ερευνητές δεν μπορούν ακόμα να πουν εάν τα μυστηριώδη ηλεκτρόνια προέρχονται από τις διασπάσεις των σωματιδίων της σκοτεινής ύλης ή πρόκειται κάτι πιο εγκόσμιο, δηλαδή από ένα σχετικά κοντινό μας πάλσαρ.

Τα βαρυτικά στοιχεία είναι συντριπτικά: η μη βαρυονική σκοτεινή ύλη ξεπερνά σε βάρος όλη την συνηθισμένη ύλη στον Κόσμο περίπου έξι φορές. Αλλά δεν έχουν επιβεβαιωθεί ποτέ άμεσες ανιχνεύσεις αυτής της μυστήριας ουσίας. Η σκοτεινή ύλη είναι πολύ αόριστη επειδή αισθάνεται προφανώς μόνο την βαρύτητα – ούτε εκπέμπει ούτε απορροφά το φως, και γι αυτό παραμένει αόρατη. Ούτε συγκεντρώνεται  μαζί όπως η συνηθισμένη ύλη για να σχηματίσει συμπυκνωμένα αντικείμενα, όπως αστέρια και πλανήτες ή γαλαξίες. Αλλά η βαρυτική έλξη της είναι απαραίτητη για να σχηματιστούν οι γαλαξίες και να διατηρήσουν τη συνοχή τους.

Η πρόσθετη έλξη λόγω της βαρύτητας της σκοτεινής ύλης είναι απαραίτητη για να εξηγήσει την ταχύτητα περιστροφής που αποκτούν οι εξωτερικές σπείρες των γαλαξιών, όπως είναι ο M51, ή Whirlpool Galaxy,

Στις 11 Ιουνίου του 2008 η NASA εκτόξευσε ένα διαστημικό τηλεσκόπιο ακτίνων γάμμα με την ονομασία GLAST και μετά από ένα ταξίδι 75 λεπτών μπήκε σε τροχιά ύψους 560 χιλιομέτρων. Ο στόχο του ήταν η παρατήρηση των υπερκαινοφανών εκρήξεων, των πολύ βίαιων κοσμικών γεγονότων  που εκπέμπουν ακτίνες γάμμα στο διάστημα, αλλά και να μας ανοίξει ένα παράθυρο στο νεαρό σύμπαν ρίχνοντας φως στην προέλευση της σκοτεινής ύλης. Μετά από δύο μήνες το GLAST μετονομάστηκε σε Fermi προς τιμήν του Ιταλού φυσικού Ενρίκο Φέρμι που πρώτος είχε ασχοληθεί με τη μελέτη της συμπεριφοράς σωματιδίων σε υψηλές ενέργειες.

Το διαστημικό τηλεσκόπιο Φέρμ,έχει την ικανότητα να εξετάζει το Σύμπαν 16 φορές κάθε μέρα στο αόρατο ακραίο φάσμα υψηλών ενεργειών της Η/Μ – από 20 MeV έως και 300 GeV -, καλύπτοντας το 20% του ουρανού κάθε φορά. Η διάρκεια της ενεργούς ζωής του υπολογίζεται από πέντε έως δέκα χρόνια.

Εδώ και 40 χρόνια τώρα οι φυσικοί παρατηρώντας το σύμπαν στο τμήμα του φάσματος που αντιστοιχεί στις ακτίνες γάμμα, είδαν ότι από παντού εκπέμπονται ακτίνες πολύ υψηλής ενέργειας. Αυτό δείχνει ότι στο σύμπαν συμβαίνουν καθημερινά δραματικά και βίαια φαινόμενα, όπως υπερκαινοφανείς εκρήξεις, συγκρούσεις μαύρων οπών, συγκρούσεις άστρων νετρονίων, από τα πάλσαρ, τα απόμακρα κβάζαρ κλπ.  Γι’ αυτό και όταν παρατηρούμε τον ουρανό με ακτίνες γράμμα, τα νέφη του γαλαξιακού δίσκου φαίνονται να είναι ιδιαίτερα λαμπερά, ενώ αντίθετα δεν φαίνονται καθόλου τα μεμονωμένα άστρα. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Αστρονόμοι ανακάλυψαν μια νέα ομάδα μικροσκοπικών, πυκνών γαλαξιών που αναπτύχθηκαν στις απαρχές του σύμπαντος. Αλλά δεν μπορούν να εξηγήσουν ακόμα γιατί αυτά τα συμπαγή αντικείμενα δεν έχουν βρεθεί πουθενά αλλού μέχρι σήμερα.

Δεξιά: Τα αστέρια σε αυτόν τον συμπαγή γαλαξία φαίνεται να είναι ηλικίας περίπου 2 δισεκατομμυρίων ετών και πάνω. Ο ίδιος το γαλαξίας θεωρείται ότι γεννήθηκε 2,7 δισ. χρόνια μετά τη Μεγάλη Έκρηξη, γεγονός που υποδηλώνει ότι σχηματίστηκε και ωρίμασε πολύ γρήγορα στις αρχές του σύμπαντος, ίσως από την κατευθείαν κατάρρευση ενός τεράστιου νέφους της ύλης και όχι μεγαλώνοντας σταδιακά μέσω συγχωνεύσεων πολλών μικρών αντικειμένων.

Οι υπέρπυκνοι γαλαξίες, που ήταν ήδη γεμάτοι από παλιά αστέρια, όταν το σύμπαν ήταν μικρότερο από 3 δισεκατομμύρια έτη, για πρώτη φορά αναφέρθηκαν το 2008. Τα πιο ακραία έχουν μάζες που συναγωνίζονται τον δικό μας Γαλαξία, αλλά έχουν μόνο το ένα δέκατο του πλάτους του.

Ανάγνωση του υπολοίπου…

Ο κόκκινος υπεργίγαντας Μπετελγκέζ – ένα από τα πιο λαμπρά άστρα του ουρανού που βρίσκεται στον αστερισμό του Ωρίωνα – μυστηριωδώς συρρικνώθηκε κατά 15% από το 1993, και οι αστρονόμοι δεν ξέρουν την ακριβή αιτία.

Είναι τόσο μεγάλο άστρο που αν βρισκόταν στη θέση του δικού μας ήλιου θα έφτανε μέχρι τον Δία. Η κατηγορία αυτή των άστρων έχει περάσει ήδη το αρχικό στάδιο που έκαιγαν υδρογόνο και είναι στη φάση που έχει ‘φουσκώσει’ κατά 100 φορές περίπου σε σχέση με το αρχικό του μέγεθος. Η επόμενη φάση είναι να εκραγεί βίαια ως σουπερνόβα.  

Η συρρίκνωση θα μπορούσε να είναι ένα σημάδι μιας μακροπρόθεσμης ταλάντωσης του μεγέθους του ή οι πρώτοι σπασμοί του θανάτου του. Ή μπορεί απλά να οφείλεται σε μια ανωμαλία της επιφάνειας του, η οποία μπορεί να δείχνει ότι αλλάζει σε μέγεθος καθώς το αστέρι περιστρέφεται.

Το λαμπρό άστρο Betelgeuse έχει 15 έως 20 φορές περισσότερη μάζα από τον ήλιο μας και περιβάλλεται από τεράστια νέφη αερίων και σκόνης, γι αυτό και η ακριβής μέτρηση του μεγέθους του είναι δύσκολο.

Για να ξεφύγουν από αυτό το εμπόδιο ο Charles Townes του Πανεπιστημίου του Μπέρκλεϋ και οι  συνάδελφοι του χρησιμοποίησαν μια σειρά από τηλεσκόπια, που είναι ευαίσθητα σε ένα συγκεκριμένο μήκος κύματος του υπέρυθρου φωτός των άστρων αυτών.

Ανάγνωση του υπολοίπου…

Αυτή τη φορά το CERN είναι αποφασισμένο ούτε διακοπές να κάνει τα Χριστούγεννα, ούτε οικονομία στο άφθονο ρεύμα που χαλά. Από τη στιγμή που θα αρχίσει τις πρώτες συγκρούσεις σωματιδίων τον Οκτώβριο, ο μεγάλος επιταχυντής αδρονίων δεν θα σταματήσει ούτε στιγμή να δουλεύει, αν μη τι άλλο για να προλάβει τον ανταγωνιστικό -αλλά λιγότερο ισχυρό- αμερικανικό επιταχυντή Tevatron του εργαστηρίου Fermilab στην σκληρή κούρσα για την αναζήτηση του "σωματιδίου του Θεού" (μποζονίου του Χιγκς) – και όχι μόνο. Αυτό δήλωσε ο επικεφαλής του επιταχυντή δρ Λιν Έβανς στο βρετανικό Τύπο.

Η απόφαση του CERN να μην κάνει καν την καθιερωμένη χειμερινή διακοπή (εν μέρει για διακοπές και εν μέρει για οικονομία ρεύματος!) αποσκοπεί στο να κερδίσει το CERN το χαμένο έδαφος μετά τη σοβαρή βλάβη που ανάγκασε την άδοξη αναστολή του ιστορικού πειράματος εννιά μόλις μέρες μετά την πολυδιαφημισμένη έναρξή του στις 10/9/2008. Η χειμερινή λειτουργία θα κοστίσει περίπου 15 εκατ. ευρώ στο CERN.

Ανάγνωση του υπολοίπου…

Αναρτήθηκε από: physics4u | 10/06/2009

Φάσεις αποκαλύπτουν ένα λαμπρό εξωπλανήτη

Τέσσερις αιώνες μετά την πρώτη παρατήρηση από τον Γαλιλαίο ότι η Αφροδίτη παρουσιάζει φάσεις καθώς περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο, αστρονόμοι έχουν συλλάβει με τη βοήθεια του διαστημικού παρατηρητηρίου CoRot τις φάσεις ενός πλανήτη εκτός του ηλιακού μας συστήματος.

Ο πλανήτης, με την επωνυμία CoRot-1b, ήταν ο πρώτος «καυτός Δίας» εξωπλανήτης που βρέθηκε από τον γαλλικό δορυφόρο πριν περίπου δυόμισι χρόνια.

Οι αστρονόμοι παρατήρησαν τον εξωπλανήτη με τις φάσεις, που ονομάστηκε CoRot-1β, για 36 περιστροφές συνολικά που κράτησαν πάνω από 55 ημέρες

Οι καυτοί Δίιοι πλανήτες είναι μια κατηγορία εξωπλανητών που οι τροχιές τους βρίσκονται πολύ κοντά στο μητρικό τους αστέρι ενώ η θερμοκρασία τους είναι πολύ υψηλή.

Ανάγνωση του υπολοίπου…

Οι επιφανειακές θερμοκρασίες της θάλασσας έχουν ανέβει στον τροπικό Ειρηνικό Ωκεανό, κι αυτό δείχνει την ανάπτυξη κατά το καλοκαίρι ενός νέου Ελ Νίνιο, ενός κλιματικού παγκόσμιου φαινομένου, σύμφωνα με την  Εθνική Υπηρεσία Ωκεανών και Ατμόσφαιρας των ΗΠΑ (NOAA).

Όταν εκδηλώνεται το Ελ Νίνιο γίνεται μετακίνηση θερμών επιφανειακών υδάτων από το δυτικό Ειρηνικό και τον Ινδικό Ωκεανό προς τον ανατολικό Ειρηνικό. Μαζί με το ρεύμα αυτό δημιουργείται αλλαγή στο κλίμα αυτών των περιοχών.

Με την ανάπτυξη του El Nino έχουμε αυξημένη βροχόπτωση κατά μήκος της ανατολικής – κεντρικής  περιοχής του Ειρηνικού Ωκεανού, καθώς και την ξηρασία πάνω από την βόρεια Αυστραλία, Ινδονησία και τις Φιλιππίνες. Ένα καλοκαίρι με την παρουσία Ελ Νίνιο μπορεί να αλλάξει το κανονικό κλίμα στις ορεινές περιοχές των ΗΠΑ και της κεντρικής Χιλής. Στην χρονιά με Ελ Νίνιο θα οδηγήσει σε περισσότερους τυφώνες στον Ανατολικό Ωκεανό και λιγότερες καταιγίδες στον Ατλαντικό.

Ανάγνωση του υπολοίπου…

Αστρονόμοι με τη βοήθεια προσομοιώσεων σε υπολογιστή υπολόγισαν ότι η μάζα μιας μαύρης γιγάντιας τρύπας στην καρδιά ενός από τους μεγαλύτερους γειτονικούς μας γαλαξίες είναι δύο με τρεις φορές μεγαλύτερη από αυτή που νομίζαμε έως τώρα.

Αυτή ισοδυναμεί περίπου με 6,4 δισεκατομμύρια ήλιους, κι έτσι η μαύρη τρύπα στο γαλαξία M87 είναι η πλέον μεγαλύτερη από όλες αυτές που έχουν μετρηθεί με μια αξιόπιστη τεχνική, και δείχνει ότι οι αποδεκτές μάζες μιας μαύρης τρύπας στους γειτονικούς μας μεγάλους γαλαξίες ενδέχεται να μην είναι παρόμοιες, σύμφωνα με τους ερευνητές.

Αριστερά: πίδακες αναβλύζουν από την κεντρική μαύρη τρύπα του ελλειπτικού γαλαξία M87, Η  μάζα της είναι ισοδύναμη με 5 περίπου δισεκατομμύρια ηλιακές μάζες.

Το γεγονός αυτό θα έχει συνέπειες για τις θεωρίες εκείνες για το πώς σχηματίζονται και μεγαλώνουν οι γαλαξίες, ενώ θα μπορούσε μάλιστα να λύσει κι ένα μακροχρόνιο αστρονομικό παράδοξο, υποστηρίζουν οι επιστήμονες. 

Ο Karl Gebhardt από το Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Όστιν ανέφερε λεπτομερώς τα πορίσματα της μελέτης του στην ετήσια συνεδρίαση της Αμερικανικής Αστρονομικής Εταιρείας στην Πασαντένα

 

Ανάγνωση του υπολοίπου…

Ορισμένες από τις πιο ισχυρές εκρήξεις στο σύμπαν είναι αόρατες. Όμως οι αστρονόμοι τις βλέπουν στην περιοχή των ακτίνων Χ και γάμμα του φάσματος από τις οποίες μπορούν να δουν τι πραγματικά συμβαίνει.

Αυτή η καλλιτεχνική εικόνα δείχνει μια έκρηξη ακτίνων-γ σε μια περιοχή με σκόνη έντονου σχηματισμού νέων αστέρων. Εάν ένα νέφος της σκόνης βρίσκεται μεταξύ της Γης και της περιοχής της έκρηξης, τότε οι ακτίνες του οπτικού φάσματος θα πρέπει να απορροφηθούν σχεδόν εξ ολοκλήρου, αλλά οι ακτίνες γάμμα και Χ θα διεισδύουν εύκολα μέσα από τη σκόνη.

Σήμερα οι αστρονόμοι λένε πως ένα ορισμένο είδος έκρηξης ακτίνων-γ, οι πιο ενεργητικές εκρήξεις στο σύμπαν, μπορεί να φωτίζει περιοχές των γαλαξιών, αλλά μόνο σε αυτά τα πιο ενεργητικά μήκη κύματος του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος, αποκαλύπτεται ο έντονος σχηματισμός των άστρων και ο θάνατος τους.

 

Ανάγνωση του υπολοίπου…

Αστρονόμοι με τη βοήθεια του τηλεσκόπιου των 5 μέτρων στο όρος Palomar έχουν εντοπίσει έναν αέριο γιγάντιο πλανήτη 20 έτη φωτός μακριά από τη Γη μόνο, που έχει το ίδιο σχεδόν μέγεθος με το μητρικό του άστρο.

Ο νέος αυτός κόσμος, με μάζα εξαπλάσια  του Δία(ο μεγαλύτερος πλανήτης στο Ηλιακό Σύστημα), κάνει μια τροχιά σε, περίπου, 9 μήνες γύρω από το αστέρι VB 10, έναν ερυθρό νάνο με το 1/12 δωδέκατο της μάζας του Ήλιου. Βρίσκεται στον αστερισμό του Αετού και επίσης έχει την υψηλότερη φαινομενική κίνηση στον ουρανό: κινείται 1,5 δευτερόλεπτα του τόξου ανά έτος.

VB10b

Αριστερά: μια καλλιτεχνική απεικόνιση όπου φαίνεται η ομοιότητα στο μέγεθος του πλανήτη με το άστρο του.

Η γωνία αυτή βρέθηκε με μεγάλη ακρίβεια συγκρίνοντας την κίνηση του άστρου σε σχέση με άλλα αστέρια στον ουρανό.

Οι αστρονόμοι της NASA Steven Pravdo και Stuart Shaklan ήταν αυτοί που  ανίχνευσαν την παρουσία του πλανήτη, χρησιμοποιώντας την πρώτη μέθοδο ανίχνευσης των εξωπλανητών: την αστρομετρία.

Με την αστρομετρία ανιχνεύονται οι μικρές ανωμαλίες στην κίνηση ενός άστρου που προκαλούνται από την βαρυτική έλξη του πλανήτη που στρέφεται γύρω του. Αυτό σημαίνει πως σημειώνεται η θέση του άστρου στον ουρανό κατά τη διάρκεια πολλών ετών. Δυστυχώς, παρά τις αρκετές προσπάθειες που έγιναν για τον υπολογισμό άλλων κοντινών μας άστρων, όπως είναι το αστέρι Barnard, η μέθοδος αυτή δεν έφερνε αποτέλεσμα, λόγω της μη σαφούς θέσης των άστρων πάνω στον ουρανό.

Οι Pravdo και Shaklan όμως ξεπέρασαν αυτές τις αβεβαιότητες, χρησιμοποιώντας το τηλεσκόπιο των 5 μέτρων στο όρος Πάλομαρ, που είναι εξοπλισμένο με μια διάταξη προσαρμοστικής οπτικής για τη μείωση της ασάφειας των εικόνων που οφείλεται στην ατμοσφαιρική διαταραχή. Επί δώδεκα χρόνια, οι δύο τους σημείωναν σε τακτά χρονικά διαστήματα (δύο έως έξι φορές το χρόνο) τις θέσεις τριάντα γειτονικών άστρων. Από αυτά μόνο το άστρο VB 10 αποκαλύφθηκε ότι έχει πλανήτη. Είναι από τα μικρότερα άστρα γύρω από το οποίο ανιχνεύτηκε ένας εξωπλανήτης. Και οι δύο μάζες (πλανήτη και άστρου), αν και διαφορετικές, δείχνουν παρόμοιο μέγεθος. Ο πλανήτης, που ονομάστηκε VB10b κάνει μια τροχιά παρόμοια με εκείνη του Ερμή γύρω από τον Ήλιο.

Σχετικά άρθρα

1. Νέα μέθοδος για τον εντοπισμό ζωής στους εξωπλανήτες

2. Φωτογραφήθηκε για πρώτη φορά εξωπλανήτης που περιφέρεται γύρω από ήλιο

3. Το διαστημικό τηλεσκόπιο COROT ανακάλυψε τον μικρότερο εξωπλανήτη που έχει βρεθεί μέχρι τώρα

Η κβαντική μηχανική και οι περίεργοι κανόνες της εξηγούν την δομή των ατόμων, του σχηματισμού των χημικών δεσμών, και το πώς τα τρανζίστορ λειτουργούν σαν διακόπτες στους μικροεπεξεργαστές. Είναι παράδοξο, όμως, ότι παρά το όνομα της θεωρίας, οι φυσικοί δεν είχαν ποτέ φτιάξει μια πραγματική μηχανή της οποίας η κίνηση να αιχμαλωτίζει την παραδοξότητα της κβαντικής μηχανικής.

Στοιχειωμένη σύνδεση: Φυσικοί ‘σφυρηλάτησαν’ μια κβαντική σύνδεση που ονομάζεται διεμπλοκή μεταξύ των μηχανικών ταλαντώσεων ενός ζεύγους ιόντων και ενός άλλου μακρινού ζεύγος. Όλο το πείραμα κράτησε 14 χιλιοστά του δευτερολέπτου μόνο.

Η διεμπλοκή ή εμπλοκή είναι ένα παράδοξο κβαντικό φαινόμενο, το οποίο ο ίδιος ο Αϊνστάιν είχε χαρακτηρίσει «στοιχειωμένο», καθώς οι ιδιότητες (πχ το σπιν) δύο σωματιδίων ακόμα και σε μεγάλη απόσταση αλληλοεπηρεάζονται μυστηριωδώς, ακόμα και όταν αυτά απέχουν μεταξύ τους μεγάλες αποστάσεις. Οι φυσικοί ακόμα αγνοούν με ποιο τρόπο τα σωματίδια στέλνουν και μάλιστα με μια ταχύτητα μεγαλύτερη του φωτός μηνύματα το ένα στο άλλο..

Το νέο πείραμα γεφυρώνει το χάσμα ανάμεσα στον εξωπραγματικό κόσμο της κβαντομηχανικής, που βασίζεται στους νόμους των πιθανοτήτων και που οι φυσικοί επιμένουν ότι αποτελεί την «αληθινή» πραγματικότητα, και τους διαφορετικούς κλασικούς ή ντετερμινιστικούς νόμους της φυσικής πραγματικότητας που όλοι αντιλαμβανόμαστε με την καθημερινή εμπειρία μας.

Έτσι, τώρα μια ομάδα από το Εθνικό Ινστιτούτο Προτύπων και Τεχνολογίας (NIST) στο Κολοράντο, έχει κάνει ένα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση να ‘σφυρηλατήσουν’ μια ευλύγιστη  να διαμορφώσει μια νοητική κβαντομηχανική σύνδεση μεταξύ δύο μικρών συσκευών. Οι συσκευές αυτές δεν μοιάζουν με ηλεκτρικά τρυπάνια ή άλλα γνωστά μηχανήματα, ωστόσο η κάθε μία είναι ένα ζευγάρι ιόντων που ταλαντώνεται σε ένα ηλεκτρικό πεδίο.

Η σύνδεση που δημιούργησαν οι ερευνητές ονομάζεται διεμπλοκή ή απλά εμπλοκή, και αυτή είχε δημιουργηθεί  από πριν ανάμεσα σε ορισμένες εσωτερικές ιδιότητες των κβαντικών σωματιδίων, όπως είναι το σπιν των ιόντων. Η νέα εργασία εκτείνει αυτή τη σύνδεση με την πραγματική κίνηση των ιόντων, το οποίο είναι ένα είδος μικρο-ανάλογο της αιώρησης ενός εκκρεμούς. "Για πρώτη φορά, η ίδια η μηχανική κίνηση έχει διεμπλακεί», λέει ο Rainer Blatt, πειραματικός φυσικός στο Πανεπιστήμιο του Ίνσμπρουκ στην Αυστρία.

Για να την υπολογίσουν οι ερευνητές του NIST έλαβαν υπόψη τους δύο πολύ παράξενες ιδέες της κβαντικής μηχανικής. Πρώτον, ότι ένα αντικείμενο μπορεί να αποτελείται κυριολεκτικά από δύο αντιφατικές καταστάσεις την ίδια περίοδο. Έτσι, το σπιν ενός κβαντικού σωματιδίου – όπως ένα ιόν – μπορεί ταυτόχρονα να έχει δύο αντίθετες κατευθύνσεις – πάνω και κάτω. Αυτή η κατάσταση – η ανάμιξη δύο καταστάσεων συγχρόνως – λέγεται "υπέρθεση" διαρκεί μέχρι κάποιος ερευνητής να μετρήσει το σπιν του ιόντος, οπότε το σπιν του ιόντος αμέσως "καταρρέει" προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση (ή την πάνω ή την κάτω). Και το πιο παράξενο ακόμα είναι ότι δύο ιόντα μπορεί να τεθούν σε αυτές τις αβέβαιες καταστάσεις ή υπερθέσεις και, στη συνέχεια να συνδεθούν μεταξύ τους τα σπιν με ορισμένο τρόπο. Για παράδειγμα, αν μετρηθεί το σπιν του πρώτου ιόντος, οπότε η υπέρθεση καταρρέει. και βρεθεί πάνω τότε και η υπέρθεση του δεύτερου θα καταρρεύσει άμεσα και το σπιν του θα βρεθεί να είναι προς τα κάτω, ακόμη και αν είναι έτη φωτός μακριά από το πρώτο ιόν. Αυτή η σύνδεση ονομάζεται διεμπλοκή και όποιος θεωρεί ότι είναι δύσκολο να το το καταλάβει ας θυμηθούμε τον Αϊνστάιν που την χαρακτήρισε "στοιχειωμένη δράση από απόσταση."

Μέχρι τώρα η κβαντική διεμπλοκή είχε παρατηρηθεί μόνο σε εσωτερικές ιδιότητες μικροσκοπικών συστημάτων, όπως στην πόλωση ενός ζεύγους φωτονίων ή στις τροχιές περιστροφής των ηλεκτρονίων γύρω από τον πυρήνα των ατόμων.

Η ομάδα του NIST με επικεφαλής τον John Jost κατάφερε να δει την διεμπλοκή όχι μόνο σε φωτόνια και ηλεκτρόνια, αλλά σε κάτι πιο χειροπιαστό: στις κινήσεις δύο ζευγαριών ατόμων, δηλαδή σε ένα σύστημα που γενικά υπάρχει παντού στη φύση, όπως η δονούμενη χορδή ενός βιολιού ή το εκκρεμές ενός ρολογιού.

Η κβαντική αυτή διεμπλοκή αφορούσε τέσσερα ιόντα ανά δύο ζεύγη: δύο ιόντα βηρυλλίου και δύο ιόντα μαγνησίου σε απόσταση 240 μικρομέτρων, δηλαδή όσο το πλάτος λίγων τριχών, αλλά μια τεράστια απόσταση για τον ατομικό κόσμο. Χρησιμο
ποίησε δε ηλεκτρικά πεδία για να «χειραγωγήσει» τα τέσσερα ιόντα, σε μια συσκευή που αποκαλείται «παγίδα ιόντων»,

graphic showing the four steps

Στη συνέχεια εφαρμόζεται ένα μαγνητικό πεδίο και 600 παλμούς λέιζερ για να διεμπλακούν τα σπιν μόνο των ιόντων του βηρυλλίου. Μετά από αυτό, όλα τα ιόντα χωρίζονται σε δύο ζεύγη βηρυλλίου – μαγνησίου, που θα είναι οι μηχανικές μικροσυσκευές τους.

Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, το σπιν των δύο ιόντων του βηρυλλίου παρέμεινε σε διεμπλοκή, και στο επόμενο στάδιο οι ερευνητές μετέφεραν αυτή την διασύνδεση (εμπλοκή) στην κίνηση των δύο ζευγών ιόντων. Για να το πετύχουν περιόρισαν κάθε βηρύλλιο με ένα λέιζερ πάλι για να "περιστρέψουν" το σπιν που ήταν προς τα κάτω (το μισό της διχασμένης προσωπικότητας) προς τα πάνω, αφήνοντας όμως το τμήμα με το πάνω σπιν άθικτο. Όμως οι ερευνητές συντόνισαν την ενέργεια του λέιζερ, έτσι ώστε καθώς το τμήμα με το κάτω σπιν της κατάστασης του ιόντος βηρυλλίου άλλαζε, το φως του λέιζερ θα διεγείρει επίσης και τα ιόντα στο ζεύγος για να ταλαντωθούν.

Με αποτέλεσμα κάθε ιόν του βηρυλλίου να κατευθύνεται μόνο πάνω, αλλά κάθε ζεύγος βηρυλλίου -μαγνησίου να μείνει σε μια κατάσταση στην οποία συμβαίνουν και τα δύο : ταλαντεύονται και μη ταλαντεύονται (ανάμικτη κατάσταση). Επιπλέον, επειδή τα δύο σπιν του βηρυλλίου ξεκίνησαν την διεμπλοκή, τα δύο ζεύγη ιόντων που είναι στην ανάμικτη κατάσταση (ταλαντευόμενα και μη ταλαντευόμενα) κατέληξαν να έχουν κι αυτά διεμπλακεί.

Αυτό αναφέρουν οι ερευνητές στο περιοδικό Nature όπου δημοσιεύτηκε η αναφορά τους. .

“Είναι ένα καταπληκτικό πείραμα", λέει ο φυσικός Jack Harris του Πανεπιστημίου Γέηλ,, που προσπαθεί να δείξει κβαντικά φαινόμενα σε ακτίνες που πάλλονται  και άλλες "μακροσκοπικές" μηχανικές συσκευές. Στο πείραμα αυτό όμως εξηγεί αν και γίνεται διεμπλοκή της μηχανικής κίνησης, τα ιόντα τους εξακολουθούν να είναι ακόμα κβαντικά σωματίδια κι όχι μακροσκοπικά. Ο Harris ελπίζει να δοκιμάσει του κατά πόσον ορισμένες αρχές, που ως τώρα δεν έχουν βρεθεί ακόμα, απαγορεύει την κβαντική ‘παραξενιά’ σε αντικείμενα που περιέχουν πολλά δισεκατομμύρια άτομα.

Από την πλευρά τους, NIST ερευνητές ελπίζουν να χρησιμοποιούν τα ιόντα σε έναν κβαντικό υπολογιστή που, χάρη στην κβαντική ‘παραξενιά’, θα μπορούσε να λύσει τα προβλήματα που έχουν οι συμβατικοί υπολογιστές. Ωστόσο, για να γίνει ένας κβαντικός υπολογιστής σαφώς είναι πιο δύσκολο από ό,τι μία υποτυπώδης κβαντική μηχανή.

Πηγή: ScienceNOW

Σχετικά άρθρα

1. Οι επιστήμονες καταδεικνύουν την κβαντική φύση της ανταλλαγής της εμπλοκής

2. Προχωράει η κβαντική τηλεμεταφορά

3. Για πρώτη φορά έγινε τηλεμεταφορά με άτομα

4. Φυσικοί μαθαίνουν πως να κάνουν τηλεμεταφορά και κβαντικό τηλεκλωνισμό συγχρόνως

Μια ερευνητική ομάδα υποστηρίζει ότι ένας μαζικός βομβαρδισμός μετεωριτών στη νεαρή Γη μετέφερε αρκετό νερό και διοξείδιο του άνθρακα ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις του σχηματισμού της ζωής.

Ο τεράστιος βομβαρδισμός μετεωριτών πριν δισεκατομμύρια χρόνια, θα μπορούσε να έχει μεταφέρει αρκετό νερό και διοξείδιο του άνθρακα τόσο ώστε να ξεκινήσει εκείνη η χημεία που να επέτρεψε επέτρεψε στη Γη να εξελιχθεί στον βιολογικό κήπο του ηλιακού συστήματος.

Μελετώντας μετεωρίτες και άλλα στοιχεία από αυτό το βομβαρδισμό, μια ομάδα ερευνητών στο Imperial College έχει υπολογιστεί ότι οι μετεωρίτες θα μπορούσαν να έχουν μεταφέρει 10 δισεκατομμύρια τόνους υδρατμούς καθώς και διοξείδιο του άνθρακα στη νεαρή Γη κάθε χρόνο επί εκατομμύρια χρόνια.

Η ποσότητα αυτή του νερού είναι, περίπου, 10-πλάσια της ημερήσιας ροής του Μισισιπή, ενώ το διοξείδιο του άνθρακα θα ήταν αρκετό για να δημιουργήσει τέτοιο φαινόμενο θερμοκηπίου που τελικά να κάνει τη Γη ζεστή και αρκετά υγρή για να φιλοξενήσει φυτά και ζωντανά πλάσματα. Εν τω μεταξύ, οι άλλοι πλανήτες ξεκίνησαν με βασανιστήρια από την φωτιά και τον πάγο.

Βεβαίως αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που οι επιστήμονες έχουν υποθέσει ότι τα συστατικά για τη ζωή στη Γη θα μπορούσαν να έχουν παραδοθεί από ένα είδος κοσμικού ταχυδρομικού συστήματος τότε που η Γη φτιάχτηκε. Τόσο οι αστεροειδείς όσο και οι κομήτες έχουν προταθεί ως κομιστές του νερού, καθώς και οργανικών ενώσεων πάνω στη Γη.

Αυτό όμως που διακρίνει τη νέα έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο Geochimica et Cosmochimica Acta, είναι η πρόταση για το πότε και πώς η Γη παρέλαβε την αποστολή του ζωοποιού υλικού.

Ανάγνωση του υπολοίπου…

Επιστήμονες του διαστήματος παρουσίασαν τα σχέδια για μια γερμανική αποστολή στο φεγγάρι, με μια ρομποτική συσκευή που θα προσεδαφιστεί στο φεγγάρι το αργότερο μέχρι το 2018 καθώς και διαστημικά  "οχήματα" που θα προσγειωθούν δύο χρόνια αργότερα.

Ο Peter Kyr, επικεφαλής της ομάδας των διαστημικών πτήσεων και ειδικός της διαστημικής εταιρείας EADS-Astrium, δήλωσε πως η λεπτομερή μελέτη για την ανάπτυξη ενός ρομποτικού σκάφους που θα προσεδαφιστεί θα ξεκινήσει τον επόμενο μήνα. Το έργο αυτό θα χρηματοδοτηθεί από την DLR, τη γερμανική αεροδιαστημική υπηρεσία.

Ο Kyr λέει ότι η Γερμανία χρειάζεται να ανακαλύψει τις κατάλληλες τεχνολογίες που χρειάζονται για μια ‘μαλακή’ προσεδάφιση χωρίς κανένα έλεγχο από τη Γη. Η αυτοματοποιημένη ρομποτική συσκευή θα χρησιμοποιεί οπτικούς αισθητήρες για την προσεδάφιση με ένα εξ ολοκλήρου δικό του έλεγχο.

Η EADS-Astrium έχει ήδη αναπτύξει ένα διαστημικό ‘φορτηγό’, το ATV, και τον τελικό όροφο του πυραύλου Ariane 5 που θα εκτοξεύσει το σεληνιακό ρομπότ.

Εάν όλα γίνουν με επιτυχία τότε το δοκιμαστικό αυτοματοποιημένο ρομπότ θα μπορούσε να πάει στο φεγγάρι μεταξύ 2016 και 2018. Μάλιστα οι γερμανοί λένε ότι το σχέδιο αυτό δεν είναι ανταγωνιστικό με άλλες ευρωπαϊκές προσπάθειες για να φτάσουμε στο φεγγάρι, αλλά θα είναι συμπληρωματικό.

Η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος (ESA) πρότεινε το φεγγάρι να χρησιμοποιηθεί ως βάση για να εξερευνήσουμε το Ηλιακό Σύστημα. Ένας στέλεχος της EADS-Astrium, ο Michael Menking, δήλωσε πως η μελέτη για το φεγγάρι θα μπορούσε επίσης να μας αποκαλύψει πολλά για την προέλευση της Γης.

Οι πολιτικοί εδώ και καιρό έχουν κατηγορηθεί ότι βάζουν πρώτα την δημοτικότητα τους μπροστά από τις σωστές πολιτικές δράσεις – αλλά τώρα μια μελέτη από φυσικούς στην Ιταλία προτείνει ότι αυτή είναι μια άριστη στρατηγική για τις εκλογές. Οι ερευνητές ανέλυσαν τα αποτελέσματα πέντε εκλογών με αναλογικό σύστημα και με ‘ανοικτές λίστες’ υποψηφίων, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι ψηφοφόροι είναι πιθανότερο να ψηφίσουν υποψηφίους για τους οποίους ο κόσμος αναφέρεται ευνοϊκά, παρά εκείνους με τις πιο ελκυστικές πολιτικές προτάσεις.

Στις χώρες που υιοθετούν την απλή αναλογική στις εκλογές με ανοικτούς καταλόγους υποψηφίων, τα κυβερνητικά κόμματα δίνουν στους ψηφοφόρους σε κάθε περιοχή μια λίστα με υποψηφίους. Την ημέρα των εκλογών, οι πολίτες ψηφίζουν και για το κόμμα και για τον βουλευτή από εκείνο το κόμμα. Ο αριθμός των εδρών σε κάθε περιοχή μοιράζεται αναλογικά με τους ψήφους των κομμάτων, και από τα κόμματα επιλέγονται όσοι πήραν τους περισσότερους σταυρούς. Και το κόμμα με τις περισσότερες ψήφους κερδίζει.

Οι Santo Fortunato και Claudio Castellano από το πανεπιστήμιο της Ρώμης εξέτασαν τα δεδομένα των εκλογών από το 1958, το1972 και το 1987 στην Ιταλία, το 2003 στη Φινλανδία και το 2005 στην Πολωνία, που χρησιμοποιούν αυτό το σύστημα των εκλογών. Άρχισαν χαράσσοντας την κατανομή του αριθμού των ψήφων που έλαβαν οι υποψήφιοι, έστω V. Έπειτα υπέθεσαν ότι, εκτός από το V, η κατανομή θα επηρεαζόταν από τον αριθμό των υποψηφίων σε κάθε κόμμα και το συνολικό αριθμό ψήφων του κόμματος. Στην πράξη, διαπίστωσαν ότι το ιστόγραμμα εξαρτιόταν από τη σχέση των δύο ποσοτήτων – με άλλα λόγια, το μέσο αριθμό ψήφων που που έλαβε ένας υποψήφιος του κόμματος, έστω v0.

Αυτό όμως δεν εκπλήσσει επειδή απλά σημαίνει ότι, παραδείγματος χάριν, οι υποψήφιοι από ένα πιο δημοφιλές κόμμα με υψηλότερο v0 θα έπαιρναν γενικά περισσότερους ψήφους. Εντούτοις, μετά από μια πιο στενή εξέταση οι δύο ερευνητές συνειδητοποίησαν ότι η κατανομή δεν εξαρτιόταν από τα v και v0 ξεχωριστά, αλλά μόνο το λόγο v/v0 – ένα μέτρο της απόδοσης ενός υποψηφίου συγκρινόμενο με τους άλλους υποψηφίους του κόμματος του.

Εντυπωσιάστηκαν δε όταν σχεδίασαν το ιστόγραμμο αυτής της μοναδικής παραμέτρου (το λόγο v/v0) και για τις πέντε εκλογές, και διαπίστωσαν ότι όλοι έπεφταν σχεδόν ακριβώς πάνω στην ίδια καμπύλη. Αυτό λοιπόν δείχνει ότι δεν υπήρχε ζήτημα, παραδείγματος χάριν, πόσο διαφορετικές είναι οι πολιτικές προτάσεις μεταξύ των κομμάτων, γιατί η κατανομή των ψήφων θα παραμείνει αμετάβλητη.

"Οι εκλογές που εξετάστηκαν εκτείνονται σε μια περίοδο 30 ετών, στην οποία έχουν εμφανιστεί μεγάλοι πολιτιστικοί, οικονομικοί και κοινωνικοί μετασχηματισμοί", γράφουν στην εργασία τους οι ερευνητές. "Δεν υπάρχει κανένας υπαινιγμός γι αυτά στην παράσταση των στοιχείων".

Συζήτηση με φίλους

Στην προσπάθεια να εξηγηθεί αυτή η καθολική κατανομή, οι Fortunato και Castellano υπέθεσαν ότι ένας υποψήφιος κερδίζει σε δημοτικότητα, και ως εκ τούτου ψήφους, μέσω μιας στενής επαφής που έχει με τους ψηφοφόρους του. Θεώρησαν λοιπόν ότι κάθε υποψήφιος είναι στην κορυφή μιας δενδροειδούς δομής, που πείθει ένα μικρό αριθμό στενών φίλων για να τους ψηφίσουν με μια ορισμένη πιθανότητα, οι οποίοι στη συνέχεια θα διέδιδαν την υποψηφιότητα του σε περισσότερους ανθρώπους, και ούτω καθεξής. Ο αριθμός των επαφών που θα είχε κάθε υποψήφιος προκειμένου να διαδώσει την πολιτική του θα είχε μια δική της κατανομή, που οι ερευνητές υπέθεσαν ότι θα ακολουθεί ένα ‘ισχυρό νόμο’ μιας γενικής παραμέτρου α.

Οι Fortunato και Castellano προσομοίωσαν αυτήν την δομή για διαφορετικές τιμές της πειστικής πιθανότητας, που είναι ο ελάχιστος αριθμός των επαφών που ένα θα μπορούσε να έχει πρόσωπο, αλλά και της παραμέτρου α. Έτσι ανακάλυψαν ότι η προσομοίωσή τους θα μπορούσε να αντιγράψει ακριβώς την καμπύλη που κρύβεται κάτω από τις πέντε διαφορετικές εκλογές.

Αυτό, ισχυρίζονται, αποδεικνύει ότι οι υποψήφιοι στις εκλογές με αναλογική τις κερδίζουν λόγω των προσωπικών συζητήσεων που έχουν με τους εν δυνάμει ψηφοφόρους τους κι όχι με την πολιτική που εκφράζουν. 

Οι ερευνητές κοιτάζουν τώρα να δουν εάν το μοντέλο των προφορικών συζητήσεων ταιριάζει και με άλλες εκλογές, όπως είναι οι τοπικές εκλογές για δημάρχους. "Τα προκαταρκτικά αποτελέσματα δείχνουν ότι οι δημοτικές εκλογές στη Ρώμη, στο Σάο Πάολο και στο Ρίο ντε Τζανέιρο δίνουν αποτελέσματα κα
τάλληλα για την καμπύλη μας", λέει ο Fortunato.

Πηγή: PhysicsWeb

Οι αστροφυσικοί που αναζητούν τα βαρυτικά κύματα θα πρέπει να στοχεύσουν πάνω στα όρη των άστρων νετρονίων, σύμφωνα με μια νέα υπολογιστική μελέτη στις ΗΠΑ. Η μελέτη δείχνει επίσης ότι ο φλοιός ενός αστέρα νετρονίων είναι 10 δισεκατομμύρια φορές ισχυρότερος από τον χάλυβα – και γι αυτό οι ερευνητές τονίζουν ότι αν κατανοήσουμε γιατί συμβαίνει αυτό, θα μας οδηγούσε στην ανάπτυξη ισχυρότερων υλικών εδώ στη Γη


Ο ανιχνευτής LIGO θα μπορεί να ανιχνεύσει βαρυτικά κύματα από τα άστρα νετρονίων.

Η Γενική Σχετικότητα προβλέπει ότι οι μικροσκοπικές διακυμάνσεις στην δομή του χωροχρόνου γνωστές ως βαρυτικά κύματα δημιουργούνται όταν επιταχύνεται ένα τεράστιο αντικείμενο. Οι ερευνητές παρατηρούν το διάστημα για να ανιχνεύσουν τα κύματα της βαρύτητας, διότι μόνο τα σώματα με πολύ μεγάλη μάζα στο σύμπαν μπορούν να δημιουργήσουν κύματα με μετρήσιμα πλάτη. Ωστόσο, αυτές οι διακυμάνσεις εξακολουθούν να είναι τόσο αδύναμες που δεν έχουν διαπιστωθεί ποτέ μέχρι σήμερα.

Ένα τέτοιο αντικείμενο είναι ένα αστέρι νετρονίων, που είναι ο εξαιρετικά πυκνός πυρήνας ενός αστέρα που κατέρρευσε και στον οποίο τα περισσότερα από τα πρωτόνια με τα ηλεκτρόνια στο εσωτερικό των ατόμων της κανονικής ύλης έχουν εξαναγκαστεί να ενωθούν μαζί για να σχηματίσουν νετρόνια.

Ανάγνωση του υπολοίπου…

« Newer Posts - Older Posts »

Κατηγορίες

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 179 other followers